Weekschildpad

Dierenweetjes.be

De weekschildpad - Alle reptielen

De weekschildpad is een speciale schildpad met wel een heel opvallend kenmerk. We vinden deze uitzonderlijke schildpad terug in grote delen van Azië, Afrika en zuidelijk en centraal Noord-Amerika. We vinden hem ook terug in onze top 10 lijst van de 10 gevaarlijkste reptielen ter wereld.

 

Kenmerken

De weekschildpadden (Trionychidae) behoren tot een familie van schildpadden. Er zijn dertig verschillende soorten weekschildpadden deze worden verdeeld in dertien geslachten. De weekschildpad heeft echter wel een heel apart, opvallend kenmerk. Hij onderscheidt zich namelijk van de andere families doordat bij hem de hoornige beenplaten op het rugschild ontbreken. Dat heeft als gevolg dat zijn schild aan de bovenzijde erg zacht en flexibel is. Dit heeft zo zijn voordelen. Zo is zijn schild bv. lichter en het zijn huidoppervlak gestroomlijnder. Dit vergemakkelijkt op zijn beurt dan weer het zwemmen. Dit is erg belangrijk aangezien alle weekschildpadden sterk aan het water gebonden zijn en er dan ook zelden uit komen.

 

Hoe kan je nu nog een weekschildpad herkennen?

 

Weekschildpadden worden redelijk groot. Zo is het zelfs dat sommige soorten behoren tot de grootste moderne reptielen. De Chinese drieklauw (Pelodiscus sinensis) is een van de kleinere soorten, zijn schildlengte bedraagt ongeveer 25 centimeter. Dit is een groot verschil met de grootste soort de Cantors reuzenweekschildpad (Pelochelys cantorii), hun schild kan alleen al meer dan twee meter lang worden.

 

De kop van de weekschildpadden is bij alle soorten spits, de kop bevat een vaak sterke verlengde snuitpunt. Deze snuitpunt is voorzien van grote neusgaten. Hiermee speurt de schildpad eten op. De ogen van deze schildpad zijn relatief klein, veel van de soorten hebben een ronde pupil.

 

Een ander kenmerk van de weekschildpad is dat ze altijd heel plat zijn. Hun rugschild is net als bij alle andere schildpadden stevig. Het is wel zo dat het rugschild relatief onderontwikkeld is en gelegen onder een dikke laag huid. Het inwendige rugschild bestaat uit bot want het is namelijk gevormd uit de samengesmolten ribben. De meeste andere schildpadden hebben naast dit inwendige schild ook een uitwendig schild bestaande uit hoornplaten, maar deze ontbreken dus bij de weekschildpadden. Aan het lederachtige afwijkende schild van heeft het dier zijn Nederlandstalige naam te danken. De huid van de weeschildpad is stug en hij heeft een lederige opperhuid, de huid van het schild doet enigszins rubberachtig aan.

De poten van de weekschildpad dragen altijd duidelijke vliezen tussen de tenen hierdoor wordt het pootoppervlak sterk vergroot. Ook dit is een aanpassing op de aquatische levenswijze van deze schildpadden.

 

De weekschildpadden kunnen ook best gevaarlijk zijn. Zo verstopt hij zich namelijk in het zand en wacht tot er iets voorbijkomt dan, slaat hij snel en krachtig toe met zijn scherpe tanden. De omvang en de kracht van deze beet kunnen leiden tot afschuwelijke wonden.

 

Voeding en leefgebied

De weekschildpadden zijn alleseters of met andere woorden omnivoren. Ze eten dus zowel plantaardig als dierlijk materiaall. Zo eten ze bv. plantendelen, wormen, kleine kreeftachtigen, vissen en insecten en hun larven. Weekschildpadden worden dan weer op hun beurt gegeten door grote roofvissen en in het water levende reptielen zoals krokodilachtigen.

 

We vinden de weekschildpadden terug in grote delen van Azië, Afrika en zuidelijk en centraal Noord-Amerika. De verschillende geslachten van de weekschildpadden hebben vaak een eigen verspreidingsgebied. Zo komen bv. de soorten uit het geslacht Apalone uitsluitend in Noord-Amerika voor terwijl bv. de soorten uit het geslacht Nilssonia in zuidelijk Azië leven.

 

De natuurlijke habitat van de weekschildpad bestaat altijd uit zoet oppervlaktewater. De wateren waar de schildpadden leven moeten een zanderige oever hebben zodat de schilpadden hierin een nest te kunnen in graven.

Extra weetjes over de weekschildpad

 

  • Zowel zijn Nederlandse naam de weekschildpad als zijn aderstalige namen heeft deze schildpad te danken aan het ontbreken van hoornplaten op het schild. Zoals bijvoorbeeld in het Engelse 'soft-shell turtle' en in het Duitse 'weichschildkröten'.
  • De wetenschappelijke naam Trionychidae is dan weer afgeleid van de poten van de weekschildpadden. Trionychidae is namelijk afkomstig van het bekendste geslacht van weekschildpadden namelijk de Trionyx. Deze naam betekent letterlijk drie-klauwig en verwijst dus naar de drie nagels aan iedere poot van de meeste soorten weekschildpadden.
  • De weekschildpadden komen alleen maar aan land om hun eieren te leggen.
  • De weekschildpad is een uitstekende zwemmer door zijn relatief lage lichaamsgewicht en zijn gestroomlijnd lichaam.
  • De huid is voorzien van kleine stekeltjes bij sommige soorten en dan vooral bij de juveniele exemplaren.
  • Door met de huid zuurstof op te nemen uit het omringende water kunnen enkele soorten onder water ademen.
↑ Ga naar top van pagina ↑

Aangeraden door Dierenweetjes